żywienie pozajelitowe

Historia Żywienia pozajelitowego

W 1967 roku w USA wprowadzono do praktyki klinicznej żywienie pozajelitowe (ż.p.d)-(z ang.TPN) , oznaczające dożylną podaż wszystkich substancji odżywczych:aminokwasów jako źródła białka , glukozy i tłuszczu jako źródeł energii i niezbędnych kwasów tłuszczowych, wody, elektrolitów, pierwiastków śladowych i witamin. Rok później ż.p.d , znalazło zastosowanie w Europie.Dzięki pracy i doświadczeniu Kliniki Chirurgii Gastroenterologicznej i Żywienia AM w Warszawie , żywienie pozajelitowe w warunkach domowych rozpoczęto w 1985 roku jako 10 lub 11 kraj w Europie.1990 rok to zatwierdzenie metody przez MZiOS , natomiast rok 1999 przynosi nam wpisanie żywienia pozajelitowego do procedur wysokospecjalistycznych.

W 2009 roku  chorych żywionych pozajelitowo w domu w Polsce jest ok.400 osób w czterech ośrodkach. 
Istotną informacją jest fakt , iż w latach 70-tych  żywienie pozajelitowe uznano za czwarty po wynalezieniu antyseptyki, znieczulenia i antybiotyków , kamień milowy na drodze rozwoju współczesnej medycyny.


Żywienie pozajelitowe, co to jest?

Żywienie pozajelitowe, żywienie parenteralne – jedna z form leczenia żywieniowego, które polega na podawaniu składników odżywczych (węglowodanów i tłuszczów), białka, wody, elektrolitów oraz pierwiastków śladowych drogą dożylną:

  • poprzez żyły obwodowe po uzyskaniu dostępu dożylnego za pomocą wenflonu lub
  • poprzez żyłę główną przy pomocy specjalnie założonego cewnika.

Podstawowe zasady projektowania żywienia pozajelitowego zostały opracowane w latach 1967–1968.

Dostarczanie drogą dożylną wszystkich niezbędnych składników, wchłanianych w normalnych warunkach przez przewód pokarmowy, nazywa się całkowitym żywieniem pozajelitowym.